Ina Mukta
Schrijfster,
dromer,
meditatiefreak,
mens met een eigenzinnig brein.
Ik ben opgeleid als maatschappelijk assistent, mindfulnesstrainer en sjamanistisch practitioner. Die kennis draag ik nog altijd mee, niet als beroep, maar als iets wat wil stromen — van mij naar wie er behoefte aan heeft.
Sinds 2018 leef ik in een lichaam met eigen wetten, met een lichaam dat vertraagt. De ziekte van Hashimoto kwam eerst, en bracht gezelschap mee: fibromyalgie, dunnevezelneuropathie, trigeminusneuralgie, coeliakie en een rug die spreekt wanneer ik niet luister. Ik leerde het niet te bevechten. Ik leerde het te volgen, als een leraar die zelden zachtzinnig is, maar altijd eerlijk.
Onderweg ontdekte ik ook dat mijn brein anders gestemd is: autisme en ADHD, AuDHD. Woorden die eindelijk verklaarden wat lang naamloos bleef.
In Human Design ben ik Manifestor, gedragen door een 1/3: Investigator/Martyr. In Gene Keys draag ik lijn 1, de Creator — wie bouwt vanuit de grond, vanuit wat echt is. Beide zeggen wat ik allang wist: dat mijn weg er een is van beginnen, van neerzetten wat er nog niet was, ook al loopt dat zelden over het pad dat anderen namen.
Op deze plek komt het samen — de woorden die ik schrijf, de beelden die ik zie in trance en vasthoud in tekening, de meditaties die mij droegen toen niets anders dat deed.
Waarom ik dit doe…
Ik ben ondernemend van aard. Dat blijft me op de been houden, ook op de dagen dat alles zwaar weegt.
Al een tijd ben ik thuis — mijn lichaam en brein vroegen daarom. Als alleenstaande moeder, met diagnoses die het huishouden, de kineafspraken en alles daartussen niet vanzelfsprekend maken, vraagt dat veel. Maar het is niet wat me definieert.
Ik ben geboren in 1975, en ik voel het bij zoveel vrouwen van mijn leeftijd: een fase waarin je beseft dat je genoeg gezorgd hebt. Voor anderen, voor het gezin, voor wat van je verwacht werd. Een fase waarin er ruimte komt — of ruimte gevraagd wordt — voor iets anders. Terug naar essentie. Terug naar de wijsheid van de vrouw, de wijsheid van onze natuur, verbonden met moeder aarde. Zonder franje. No nonsens.
Ik richt me in het bijzonder tot neurodivergente vrouwen. Vrouwen die vaak dubbel zoveel energie kwijt zijn aan dingen die voor anderen vanzelfsprekend lijken, en die nood hebben aan ontluchting — aan een plek waar ze mogen zijn wie ze zijn, zonder uitleg. Dit platform biedt die ruimte, kosteloos, omdat ik geloof dat wat mij droeg ook anderen mag dragen zonder drempel.
Maar deze plek is niet alleen voor hen. Ze is er voor ieder mens met nood aan community en zorg — aan gezien worden, aan even landen, aan herinnerd worden aan onze eigen wijsheid.
Dit doe ik omdat delen zelf al iets heelt. Voor mij. En hopelijk voor jou.
