Het geld raakt op. Mijn kleine strijd tegen big pharma is toch kostelijk. Een van mijn eerste schrijfsels ging daar ook over — iets met watertrappelen.
In ieder geval is de kleine strijd met cholesterol erbij gekomen. We doen nog een laatste poging om mijn cholesterol onder controle te krijgen zonder synthetische medicatie. Erfelijkheid speelt ook nu weer mee — helaas. Een te hoog gehalte geeft aan dat er chronische ontsteking in mijn lichaam heerst. Dat is geen nieuws.
Wat de traditionele westerse geneeskunde voorschrijft, is het verminderen van cholesterol — waarbij ze voorbijgaan aan de oorzaak, namelijk ontsteking. Het is alsof er brand is en de brandweer komt helpen, en wat doen we? We bestrijden de brandweermannen. Een metafoor geleend van dr. Glidden, van het internet.
Wat zou ik toch niet doen zonder internet — en de automatische stroom van informatie over een bepaald thema. Soms wat vervelend, maar ik ervaar het steeds meer als aangenaam, en ben dankbaar dat dr. Glidden, dr. Sinatra en anderen plots op mijn schermpje verschijnen en me weer bewust maken van hoe mijn lichaam werkt.
Met die info ga ik naar mijn acupuncturiste. Zij geeft me advies vanuit zowel de westerse als de oosterse geneeskunde, en samen vinden we een weg om deze nieuwe uitdaging aan te pakken..
Ik word me steeds meer bewust van mijn manier van zijn — ook van mijn ongeduldige ikje met ADHD. Nu dwing ik mezelf om niet vooruit te lopen en gewoon te wachten, de man te laten leiden. Gelukkig heb ik dat geleerd bij Tantric Dance. Ik ben benieuwd of mannen nog echt kunnen leiden.
Ik ging op date en we werden Facebookvrienden. Ik zag dat hij veel werkt, wat hij ook al had gezegd. Ik ontdekte een tekstje dat hij een jaar geleden schreef over zijn ervaring met een embodimentfestival. Niet negatief, maar toch — hoe zal ik het zeggen — geschreven met een zekere reserve. Hij verwees naar Marina Abramović, de kunstenares die exposure therapy als theater brengt, zo noem ik het toch. Ik ken haar van haar performance waarbij ze mensen in de ogen kijkt.
Soit. Mijn date had dus een soort kijk-openbaring à la Marina. Ik ben benieuwd hoe hij zal reageren op mijn Facebookprofiel, met mijn meditatiecitaten, indiaanse wijsheden en oproepen om healing te geven. Ik glimlach nu al bij de gedachte hoe hij zou reageren als hij beseft dat ik geen deelnemer ben aan embodimentwerk, maar begeleider.
Hardcore witch. Hahaha.
En tegelijk komt de bedenking bij me op: wil ik wel iets aangaan met iemand die niet verbonden is met de spiritwereld, het veld, het bewustzijn? Een serieuze bedenking. Mijn mentor en een van mijn dokters hebben al eens laten vallen dat het niet makkelijk voor me zal zijn om iemand te vinden die op die manier in contact staat met God.
Ik heb al gemerkt dat ik snel afhaak wanneer mijn dates geen connectie hebben met het veld. Die ervaring mag ik nu waarschijnlijk gebruiken — en bij een volgende date hem echt bevragen wat embodiment voor hem betekent, en afronden als hij te weinig connectie heeft met het veld.
Ik merk steeds meer dat mijn hollow bone-principe ook aanwezig is op dates. Vroeger was ik me daar niet zo van bewust. Nu kijk ik ernaar, en geef ik terug wat ik ontvang.