Het spel van dit leven — Leela, zoals een leraar het noemt. Alle lagen komen samen en overlappen elkaar. ‘Atonement’, mijn droom over de crèche, de afspraak van daarnet om te exposeren en eventueel vrijwilliger te worden — de sferen van al die beelden vermengen zich tot één groot spel.
Het leven.
Mijn leven — voor zover je kan spreken van “mijn” en van “leven”. Overleven, ondanks al die kleine en grote trauma’s die niemand van ons kan ontlopen. Groeien — inherent aan het leven, net als lijden. Tot je de sleutel krijgt: die glimp van waarachtigheid die je vangt in de hoek van je oog — om die vervolgens binnen te brengen in heel je wezen.
Vreemd, hoe ik nu soms kan lachen om die trauma’s. Vreemd, hoe ik nu een rol speel in een spel — zij het nu bewust. In ieder moment zelf bepalend wat te doen. Maar tegelijk ook niet zelf bepalend — het leven wordt je gegeven. Je hoeft enkel iedere stap te zetten, zonder na te denken, zonder verwachting. Je overgeven aan wat is.