Een festival aan een kasteel — ik koos ervoor — na veel wikken en wegen — om een week lang het onthaal- en poetsteam van een festival bij te staan. Ik wist dat die omgeving veel zou triggeren. Mijn verbeelding sloeg al op voorhand op hol. Op de eerste dag werd al duidelijk dat niets duidelijk zou zijn. Oei, dacht ik bij mezelf. Ik, die enkel optimaal kan functioneren bij duidelijkheid en structuur, werd al in de eerste minuut uitgedaagd. Ze hadden mijn hulp gevraagd in het onthaal- en poetsteam. Na veel wikken en wegen waagde ik de sprong. Ik arriveerde dus middenin de chaos.
Op dag 2 kon ik, gelukkig, voor mezelf en de rest van het team wat duidelijkheid scheppen. Of beter — dankzij mijn talent als superefficiënte vergadertechnieker kreeg ons team structuur. Missie geslaagd. Al had ik die eerste nacht geen seconde geslapen, en zat ik dus al in hyperarousal.
Dag 3 was super leuk — het onthaal van de gasten aan de poort. Uitleg geven, grapjes maken, een warm welkom verzorgen. Ik was in mijn nopjes.
Van hyperarousal naar shutdown, naar balans, naar gelukzaligheid, naar hyperarousal, naar meltdown. Ja — dat gebeurt soms als je intens leeft. Het was al even geleden dat de ups en downs elkaar zo snel opvolgden.
En oh, hoe ben ik gegroeid. Hoeveel mooie mensen ik heb leren kennen. De leuke, hartverwarmende gesprekken, en de steun die ik kreeg. En dan mijn prikkelgevoeligheid — tja.
Maar nu even terugkeren naar mezelf. Naar mijn tuintempel, mijn tuin, mijn zijn.