Zaterdag 22/04/2023
Ik schreef een tijdje, maar nu niet meer. Ik tekende een tijdje, maar nu niet meer. Dat lukte me een tijdje, maar nu niet meer.
Alle gebeurtenissen, alle woorden — de concentratie wordt steeds minder. Enkel in hyperfocus lukt het me nog. Dan vlieg ik zoals ik vroeger deed, om dan al donderend te landen.
En ach, ook dit zal voorbijgaan. En dan resten me geen woorden meer om te schrijven, geen tekeningen meer om te tekenen. Al roept mijn over-over-overgrootmoeder me op om haar eindelijk een gezicht te geven — en mij haar geschenk te tonen.
En dan word ik moe en doe ik slaapjes. Groeit het onkruid op de oprit. Staren mensen me bewonderend aan als ik vertel hoe ik leef en wat mijn uitdagingen zijn. Dan delen zij de hunne — en zitten we op een bankje, elkaar erkenning te geven.
En nu lezen jullie hoe ik schrijf als ik mezelf niet steeds verbeter. Ik kijk naar mijn toetsenbord — ik heb nooit leren blind typen, dus kijk ik half of meestal volledig naar mijn toetsenbord terwijl ik de toetsen aansla. Zo komt het dat ik met mijn aandacht en stijve spieren over het toetsenbord ga, om jullie te laten lezen hoe het soms gaat in een hoofd met ADHD.
En JA — ik heb ADHD. En het is goed dat dat vakje bestaat, zodat jullie ermee om kunnen.
En dan nog kom ik mensen tegen die zeggen dat ik dat niet heb — omdat ze willen dat ik geen vakje gebruik. Omdat ze bang zijn van het vakje. Want als het waar is, zullen ze me niet begrijpen. Of zullen ze zich misschien moeten aanpassen, bepaald gedrag moeten tolereren. En soms merk ik: als ze dan echt zien wie ik ben, en niet het beeld waarop ze verliefd werden of het beeld dat ze op me projecteerden — als het doek valt en ze mij zien — dan bevalt het hen niet. Want ik ben intens. Niet vanwege mijn ADHD, spierziekte of een ander label, maar omdat ik Ina ben. Puur tot op het bot. En dat vraagt heel wat moed. Veel moed, om met een superzachtaardig, liefdevol, lief mens om te gaan.
En ja — ik staar naar de wolken. Ik praat met de bomen. De dieren fluisteren met de wind. Ik spreek en lach met geesten. En nee, ik word niet gek. Want wat is gek, in een wereld van waanzin?