Zondag 22/01/2023
Het leek alsof alle rollen wegvielen. Hij keek in de vlammen van de kleine houtkachel, zijn blik verloren in het oneindige — of misschien juist in het verleden. Naar een tijd waarin alles nog vormbaar was, waarin er nog geen verhalen bestonden van schaamte, pijn en schuld. Door het lied kwam alles samen tot dit moment, waarop zij hem daar zag zitten — een man bij een vuur. Het vuur verteerde alle maskers, en nu kon hij alleen nog maar zitten, daar bij haar, en de moeheid voelen die hem terugbracht tot man-zijn. Ze keek, en voelde hoe haar bewondering groeide. De enige woorden die ze vond waren: “ik vind je aantrekkelijk” — terwijl het vuur bruisend oplaaide in haar hart.