Dinsdag 11/05/2021
De tonen van de muziek raken me, op plekjes waar ik ze al lang niet meer mocht ontvangen. Gevangen in een maalstroom van onderzoeken. Op zoek naar mezelf — die nooit verloren was. Ze nemen me mee in een verhaal van prikjes en bloed, scans en foto’s, mondmaskers en abonnementen bij dokterspraktijken. En dan de muren van schoonheid die mensen zien, muren van lach en vrolijkheid die zich verschuilen.
Ongeloof — vooral van anderen. Al is het lang geleden dat ik het echt hoorde. Ik mijd mensen, om niet telkens te vervallen in woorden die niet begrepen worden, om mijn kostbare energie niet te verspillen aan onwetendheid. Ik hou het voor mezelf, voor mijn kinderen en mijn lief — mijn energie.
En vandaag is de dag dat ik muziek terug toeliet. Tranen rollen over mijn gezicht. Het dansen, het diep zakken, het licht zien en voelen in mezelf. Om nu ook de pijn toe te laten. Toe te laten om te rusten. Toe te staan om eindelijk mijn hoofd neer te leggen en tegen mezelf te zeggen:
Het is goed, Ina. Je mag — eindelijk rusten.