Ik weet niet wanneer het kwam — ik kan er geen tijd of plaats op plakken. In dagen van rust en moeheid leek het naar me toe te komen, zonder dat ik er vat op had. Een ademhalingsoefening om het hart te openen leek eraan bij te dragen. Het ontwaken, het licht zien — hoe je het ook noemen wilt.
In de dagen ervoor kon ik de gelukzaligheid echt oproepen, voelen in elke cel. Alsof ik er helemaal in ondergedompeld werd.
Alles is liefde. Jij en ik doen er niet toe — al het drama, alle trauma’s zijn er om ons eraan te herinneren dat we licht zijn, in zijn puurste vorm. Ik ben jij en jij bent alles. Alles is één. Er is geen onderscheid. Onze natuur is puurheid. En vanuit die puurheid is er enkel liefde. Liefde voor mezelf kwam — en verspreidde zich over alles. Ik zag hoe we onze natuur vergeten, hoe we door de valstrik van het ikje vervreemd raken van het licht in ons. Liefde voor alle wezens, overlopend van compassie.
… toen hield het op.
En zo mooi als het kwam, zo lijkt het me nu weer te ontglippen. Het denken aan dit of dat verhindert me om contact te houden. Diep vanbinnen ligt het verscholen. Ik weet nu dat het er is, dat het me niet ontglipt — dat ik enkel zal leren de stormen te laten passeren.
En dan gaat het leven verder. Mezelf weer voel ik afglijden in de waanzin van alledag. Hoe ik Golan naar school laat gaan in deze tijden — maar het is oké. Hoe ikzelf de draad weer probeer op te pikken, hoe het me al enkele jaren — waarschijnlijk mijn hele leven al — niet lijkt te lukken om hier te functioneren. Alsof ik een machine ben. Verwijderd van mezelf. Vervreemd van mezelf. Maar het is oké.
Liefde heeft nu een andere betekenis.
Ik hou van je — ik hou van je zoals ik van de zon en de maan hou, van de wind in de bomen en de wolken in de lucht. Van mijn voeten op de aarde wanneer ik dans op het ritme van de muziek. Zoals ik van mezelf hou en van alle levende wezens. Geen onderscheid, enkel eenheid. Geen oordeel, enkel openheid. Geen schuld, enkel compassie.
Er is nu enkel zijn. Openstaan voor ieder moment — elk uniek moment.
In de eenvoud van deze woorden ligt alles verscholen.
En nu? Contact houden met het licht. Dagen van bezinning — de komende dagen. En alle dagen erna.