Juist vandaag, tegen mijn moeder, hield ik mijn eerste rede over de nieuwe wereld. Ja, mijn rede — zo eentje die ik afstak wanneer ik na een overleg of tijdens een toelichting van Kind & Gezin iedereen meekreeg. Behalve dan diegenen die de beslissingen namen — want die hadden andere agenda’s. Agenda’s die we wel voelden, maar niet konden horen. We trokken allemaal onze conclusies en gingen elk onze eigen weg — wetende dat we een onzekere toekomst tegemoet gingen.
En dat is het: we gaan altijd een onzekere toekomst tegemoet. Maar onzeker betekent niet dat we gedoemd zijn te falen. Ik nam in ieder geval het besluit om me terug te trekken en mijn eigen plan te trekken met het kinderdagverblijf — al liggen de zorgen van de zelfstandigen in de kinderopvangsector me nog steeds nauw aan het hart.
Maar we dwalen af. Net zoals alles in dit hoofd — chaos. Van het ene naar het andere, en dan nog een kronkel die me doet belanden bij iets of niets.
De rede voor de nieuwe wereld
De scholen mogen weer open. De kinderen mogen met mondjesmaat terug naar hun vriendjes — al zal het een hele uitdaging worden om hen op afstand van elkaar te laten functioneren.
Ook de kleine winkels gaan weer open, met plexiglas als bescherming.
Mijn moeder sprak haar zorgen uit over kledingwinkels. “Hoe zou dat gaan, mensen die kleren passen…”
Ja — en hier kwam ze dan, de rede.
Ik heb voor mezelf beslist dat er echt iets moet veranderen. En ik hoop dat ieder individu dat bewustzijn zal krijgen.
Ik werd ziek — ik werd ziek van de toxinen die we in onze omgeving vrijlieten, niet wetend dat ze voor generaties lang een spoor zouden achterlaten.
Ik werd ziek — ik werd ziek omdat een mensvriendelijk virus werd omgebouwd door de toxinen en zo een sluipend monster werd.
Ik werd ziek — ik werd ziek omdat we maar blijven produceren van spullen die we niet nodig hebben. Spullen die marketingstrategieën ons door de strot rammen.
Ik werd ziek — ik werd ziek van de mallemolen van het leven. Toen ik niet anders wist dan doorgaan. Doorgaan met werken, doorgaan met zorgen — behalve voor mezelf.
Ik werd ziek — ik werd ziek van een beleid dat niet handelt in functie van het welzijn van zijn burgers.
Ik werd ziek — ik werd ziek van de mens die dit creëert. Ja — ikzelf creëerde dit. Wij creëren dit.
Als je wil doorgaan — doe dat dan maar. Wacht maar tot een of ander sluipend monster je kind aanvalt. Iets dat we zelf creëerden.
Laten we naar een recyclagemaatschappij gaan — want dat is onze enige optie. We dienen winkels te creëren waar enkel via upcycling mooie producten worden ontwikkeld. Kleine initiatieven zullen het verschil maken.
En zo zal het ook moeten zijn: dat wij, volwassenen, bij onszelf te rade gaan — hoe wij, ieder op individueel niveau, kunnen bijdragen aan een wereld die ons welzijn bevordert. En niet wachten tot onze zogenaamde autoriteiten maatregelen nemen. Want de agenda van die mensen kunnen we enkel voelen, maar zullen we nooit te horen krijgen.
Dit hangt van ons af. Hoe, en of, onze kinderen nog welzijn zullen kunnen ervaren.
Als je kijkt naar alle burn-outs en ziektes van deze tijd, kun je ze terugvoeren naar de druk van het productiesysteem.