Sinds woensdag was ik in staat om tot mezelf te komen. Het duurde even voor ik daar geraakte. Het gemis van een arm om op te rusten bracht me bij Tinder. Al vlug merkte ik dat dit te overprikkelend was. Ja, wat had ik anders verwacht — zucht. Het positieve eraan is dat ik mijn beste Frans naar boven haalde, dat heel gewone mannen heel betrokken vaders kunnen zijn, en dat ik weer een stapje dichter kom bij het aangeven van wat voor mij klopt en wat niet.
Toen ik uiteindelijk voor mezelf koos, koos ik onder andere voor online sessies bij een begeleidster, een vrouwencirkel, een ochtendritueel en een connectiesessie helemaal met mezelf. Ook koos ik voor een ochtendmeditatie van een online retraite van het Instituut voor Aandacht — ik neem deel wanneer ik kan.
Voor deze gratis sessies ben ik zo dankbaar. Hierdoor nemen veel mensen deel, waardoor de verbondenheid nog sterker kan worden ervaren — soms zelfs meer dan wanneer je fysiek in een zaal aanwezig bent. Doordat ik me in mijn eigen cocon bevind, kan ik me sneller openstellen en laten zakken, om vervolgens meer in contact te staan met anderen. Zo aangenaam.