Het kruipt weer, het twitchen van mijn benen, de zeurende pijn in mijn rug, de slepende armen, die opzwellende benen, dat verdoofde aangezicht, de pijn die kruipt weer. Nog enkele dagen geleden voelde ik me top, en dan weer niet meer. Vooruitzichten maken, doelen vastleggen om dan weer te beseffen dat dat misschien dan weer te veel zal zijn. Het dansen misschien al minderen, of toch niet, toch nog even volhouden, tot wanneer volhouden overgaat in over grenzen trekken, waar je enkel een slagveld creëert, met gebroken botten, verzuurde spieren… gekraakte dromen en verdriet… we zijn weer in de cirkel, de cirkel van vreugde en van pijn, zonder het een heb je niet het ander.