Enkele dagen geleden deed ik de “old school” concentratie meditatie, Anapanasatie van Josh Korda. Ik weet niet meer juist hoe het ging maar er daagde me iets. Waarom ik me zo voelde, bang voor iets, benauwd, onrustig, geagiteerd, ik ging naar het gevoel, de sensatie in mijn lichaam, er zat een kriebel achter mijn neus in mijn gehemelte. Ondertussen weet ik dat het verdriet is. Van waar ken ik dit verdriet? Juist dit, benauwend gevoel, overduidelijk aanwezig.
De oudste zoon zijn geboorte, de man, in mijn droom, met de zwarte cape die hem wou roven. Dat gevoel was het, maar nu, waarom nu juist dit gevoel? Bang dat ze hem wegnemen, hem waarvan ik hou, die me dierbaar is. Kon het zijn dat het is om hij die nu aanwezig is? Hij die me raakt, me voelt, me doet vertragen? Tranen rolden omlaag, verdriet mag er zijn.