Hallo, ik ben juffrouw Rauw of was het nu Rouw!?!? Mijn emoties kan ik goed verbergen, die hou ik voor mezelf. Ik ben ook goed in maskeren, mij zie je niet echt. Want mijn echtheid zit verscholen, onder de lagen van lief zijn, vriendelijk zijn, netjes gedragen, er goed uitzien. Sommige façades pel ik een voor een af, stilletjes aan. Wat er dan komt is verdriet, een verdriet dat telkens werd weggeslikt. Van het slikken over generaties heen, heb ik nu een symptoom, onze vriend Hashimoto vergezeld me misschien al jaren, vorig jaar werd hij gezien, verscholen in mij net zoals mijn echtheid.
Vandaag getrild, niet op een plaat in een fancy fitnesszaal maar op een matje onder de vrouwen. Die kracht van vrouwen, de traagheid waar wij in gedijen. De ommekeer is zichtbaar, maar in traagheid zal alles duidelijk worden. Hoe vrouwen alles slikte, verstopte, verstarde… Ik voel dat het tij keert, stilletjes aan zoals waterdruppels putjes maken in “solid rock”.
Nu durf ik pas te zeggen dat ik mijn lichaam wil eren, door te rusten, door nee te zeggen. Te durven zeggen dat het niet gaat, dat mijn vriend Hashimoto met me speelt en dat dat me vermoeid maakt. Dat mijn spieren moe zijn, dat mijn focus er niet is. Nu durf ik nee te zeggen op “happy” voorstellen om iets te gaan drinken, om als opvulling voor anderen te worden gevraagd. Ga je leegte maar vullen bij een ander. Ik vul mijn potje nog even, voordat ik me openstel. Mijn grens bewaken voor het eerst in mijn leven. Kiezen voor rust, mijn systeem wringt nog soms wat tegen: ‘ge wordt niet gezien, ze houden niet van jouw, je moet iets van je laten weten, trek je “happy” face on en vertrek, amuseer, entertain, …’ en dan stilletjes gerust stellen, het is ok om te kiezen voor niets, voor rust, voor tranen en verdriet… om even te integreren. En dat doe ik nu ook… alhoewel… morgen misschien dansen, eventjes een paar dansjes… zonder erin gezogen te worden… leren bij mezelf te blijven maar toch in overgave gaan….