Soms voel ik me als Groene Tara — een tussenpersoon om mensen op hun weg te helpen, door hen soms hard en soms zacht een duwtje onder hun gat te geven. Deze keer was het heel zacht. En ik heb de kracht van een man gevoeld — een mannelijke kracht met de juiste hoeveelheid zachtheid. Het glimpje van de goddelijkheid — een blik op wat kan zijn, maar niet per se hoeft te zijn.
Verbindende communicatie in zijn puurste vorm. En eigenlijk ging het nog vlot ook om er te komen — mits wat stimulatie. Ik pas het toe voor mezelf. “Laat maar” spreek ik niet meer uit. Kijk wat er is, vat kort samen en spreek het uit. Dat is wat te doen. Keelchakra.