Tegenwoordig voel ik meer — veel meer en veel dieper. Het is alsof mijn lijfje op springen staat. Of misschien voel ik het nu gewoon beter dan vroeger, toen ik geen tijd had om te voelen, toen alles werd geleefd en gedaan zonder erbij stil te staan.
Gemaakte plannen die tot leven komen. Ze werden uitgezonden en keren terug — hier, in het nu, bij mij. Spanning in mijn lijfje, vreugde in mijn lijfje. Blijven ademen. En dan toch nog even: kleuter kalmeren, de was ophangen, boodschappen doen, morgen voorbereiden voor cursusdag, schuppen en graven. Even nog doen — om daarna te kunnen voelen. Zalig zo. Mijn leven, mijn zijn.