Loslaten — hoe doe je dat? Die vraag spookte al lang in mijn hoofd. Voor mij voelde het loslaten altijd als iets weggeven, iets verliezen. Was het daarom dat ik het niet kon vatten?
Ondertussen heb ik kennisgemaakt met overgave. “Alles is overgave,” zei een mede-deelneemster — ondertussen een vriendin van Hashimoto — zo mooi tijdens de zomerweek in Frandeux. Ik begreep het toen nog niet helemaal, die overgave.
Op de dansvloer mocht ik ervan proeven. Op het moment dat ik de leiding losliet, mijn hoofd neerlegde op zijn schouder en de muziek en het nu welkom waren, voelde ik de ware betekenis van overgave. Oh, hoe warm was dat — dat gevoel van niet verwachten, enkel laten binnenkomen, het ritme, de sfeer, waar het me ook bracht. (Gelukkig niet op de tenen van een ander.)
Vreemd eigenlijk — na jaren dansen voelde ik nu pas dit. Hoe kleine danspasjes tot een groot besef kunnen leiden. Vanaf nu zie je me vaker op de dansvloer. Maar ook in mijn dagelijkse bezigheden zal ik overgave toelaten.