Rock Werchter — Voor de aapjes bracht ik mooie t-shirts mee. De oudste was er apetrots op. Coole gast, coole T-shirt.
Toen ik de tickets boekte, wist ik nog niet dat ik gluten intolerant was, laat staan dat ik ook lactose- en koolhydraatarm zou eten. Voor ik de knoop doorhakte om toch naar Werchter te gaan, checkte ik de website. Glutenvrij eten — check. Safe to go!
Maar eens daar: zoeken naar eten. Gelukkig sliepen we niet op de kampeerplaats en kon ik ’s middags thuis een degelijke maaltijd klaarmaken. ’s Avonds zocht ik op de wei iets te eten — geen gras hé, echt menselijk voedsel. De eerste dag was kreeft met schaaldieren het enige dat aan de voorwaarden voldeed. Niet slecht, zou je zeggen — alleen wat kostelijk, en niet goed genoeg gekookt. Even teruggeven aan de kok volgde. De tweede dag kip, waarvan ik het velletje afdeed — want ja, beste mensen, in kippenkruiden zitten meestal gluten, en op diepvriesfrietjes ook (voor dat lekkere krokantje). De twee volgende dagen at ik Asian streetfood: een rijstmaaltijd, niet helemaal volgens de regels, maar heerlijk — dus maar even met de koolhydraten.
De optredens waren leuk. We zorgden dat we op een verhoogd podium stonden zodat het niet te druk was en ik, met mijn 1m65, toch iets kon zien. Hoogtepunt vond ik David — van — oh man, mijn geheugen is een zeef. Het komt seffens wel terug. Grootste performer ooit. Ook Jorja Smith en Anderson Paak vond ik heel goed.
Tijdens de eerste avond overviel me echter het besef. Het besef dat het nooit meer hetzelfde zal zijn. Dat mijn aandoening — net als bij zovelen die met een ziekte leven — de nodige aanpassingen eist. Want eisen doet het: vreselijk koud, verschrikkelijk moe, uitgeput na de eerste avond.
En nu, twee weken na Werchter, slaat het besef hard toe. Mijn lichaam zegt stop. Ik had nooit gedacht dat het er ooit van zou komen. Na alle hindernissen die ik overwon, na al het bloed, zweet en tranen — dat de natuur me zou terugfluiten. Ik dacht dat ik megamama was. Maar ooit doet ze dat, onze lieve Pachamama: pas op, zorg voor jezelf en voor elkaar.
Het is David Byrne, denk ik.