Tja, sinds de diagnose ben ik ergens wel blij. Blij dat het nu duidelijk is, dat je er iets aan kan doen. En doen doe ik veel en graag — wat tegelijk een contradictie is in dit hele verhaal. Met Hashimoto moet je juist veel rusten. De immer bezige bij is dan minder blij. Maar nu voel ik me toch al wat beter — veertien dagen medicatie, een maand dieet met supplementen.
Maar dan… einde van de maand de rekening maken. Specialisten, voedingssupplementen, gezonde voeding, bio-vlees…
Hoofd boven water. Vroeger was ik daar goed in: watertrappelen. Zwemmen was afschuwelijk voor mij. Tijdens mijn eerste zwemles oefende ik vooral mijn wurggreep op de keel van de lerares — “Sorry mevrouw, zij is er nog niet klaar voor.” De volgende vijf jaar was ik ook niet klaar. Toen ik een jaar of 8 à 9 was, moest ik het dan toch echt leren — met resultaat. Al ben ik nog altijd geen waterrat. Maar watertrappelen, hoofd boven water houden — dat kon ik als de beste. En ik heb het nu hard nodig. De zelfstandigen onder ons weten wat ik bedoel als ik zeg: de mooie verrassingen van de sociale lasten. Hoe goed je ook alles probeert te runnen, ergens glipt er een rekening voorbij je planning. En als dan de afrekening komt… hoofd boven water en hard trappelen.
Elke dag een uitdaging — maar geen enkele te veel voor de trappelrat.