We hebben allemaal weleens van die momenten waarop je denkt: fk the world! Wel, dat heb ik nu. Mijn gevoel van “een welgemeende fk you” komt weer boven.
Maar dan voel ik gewoon mijn verdriet — om wat niet is, niet was, en waarschijnlijk ook niet zal zijn. Wat er wél is, daar moeten we ons aan optrekken: de liefde voor mijn kids, de liefde voor mijn echte vriendinnen en vrienden, ook al zie ik ze niet veel.
Telkens weer moedig zijn. Als ik de kids afzet aan school, als ze naar hun papa gaan. Sterk zijn voor hen.
Ook al voel ik me belabberd — ik geef niet op. Dan maar aan een trager tempo, maar mijn hopes and dreams blijf ik volgen.
De ziekte van Hashimoto doet gekke dingen met mijn hersenen. Hoe meer ik erover te weten kom, hoe gekker het wordt. Hoe ik reageer, hoe ik ben — zoveel heeft te maken met Hashimoto. Hoe lang heb ik dit al? Soms vraag ik me af wat dan écht bij mij hoort. Wat echt “ik” is.