Mijn hoofd tolt van al die informatie: het Hashimoto-protocol, het paleodieet, keto dieet, vitaminetekorten, bloedresultaten, symptomen.
En dat terwijl mijn hersenen zweven in de wolken — of toch zo voelt het. En dan de moeheid en de spierpijn. Gisteren een vorming rond boosheid gevolgd, eergisteren een plekje in de tuin gecreëerd om groentes in te planten. Zo leuk om te doen — maar nu voel ik het echt.
De onzichtbare ziekte noemen ze het. Onzichtbaar maar duidelijk voelbaar. Mijn leefstijl aanpassen valt me soms moeilijker dan ik dacht. Ik wil zo graag alle informatie verwerken, maar soms heb ik gewoon de energie niet.