Zol Genk, nog even wachten, en dan een echo van mijn schildklier. Deze ochtend bevestigde de endocrinoloog de diagnose: ziekte van Hashimoto én coeliakie. L-Thyroxine werd voorgeschreven.
Gisteren was ik nog overtuigd dat ik de medicatie niet ging nemen. Maar nu kijk ik uit naar minder moeheid. De endocrinoloog was heel aangenaam. Na haar begripvolle houding besliste ik toch de medicatie te nemen.
Vechten tegen windmolens — daar heb ik geen zin meer in.
Ze stuurde me door naar de diëtiste, waar nog wat onduidelijkheden werden uitgeklaard. Nu sta ik volledig klaar om het paleodieet zo goed mogelijk uit te voeren. Alles tot op het bot uitspitten en er dan volledig voor gaan.
Gisteren zei mijn loopbaanbegeleidster: “Jij bent iemand die volledig in de diepte duikt.” Je wordt zowaar een expert in wat je je op concentreert. Je zorgt ervoor dat je het kleinste lichtpuntje naar je toe trekt en het vergroot. Jij vindt je weg. Je zoekt de bouwstenen om je doel te bereiken — is het niet op een recht pad, dan met een omweg, maar geraken doe je.” Mooi uitgedrukt vond ik dat. Het gaf me moed om te zijn wie ik ben.
Ook de specialiste was erkentelijk voor het pad dat ik al had afgelegd.
En nu: mijn energie hervinden.
Over drie weken een nieuwe afspraak met de specialist — bespreking van de echo en het bloedonderzoek. In de tussentijd: aangepaste voeding en bouwstenen verzamelen. Over bouwstenen gesproken: mijn oprit ligt vol klinkers. Eindelijk krijgt de voortuin de hoognodige opknapbeurt, met hulp van een super handige Harry.
Bouwstenen in overvloed — nu ze nog leggen.