Soms is het moeilijk, dat opvoeden.
Soms voel ik me schuldig omdat ik denk dat ik tekort kom. Schuldig voelen over een dutje doen — ja, dat doe ik. Vorige week was druk: maandag mijn cursus Chakra, dinsdag een vergadering van de voetbalclub, dus twee late avonden. Woensdag namiddag moest ik het bekopen. Ik kon mijn ogen niet meer openhouden en besliste even te gaan liggen. Dat dutje duurde twee uur. En dan voel ik me schuldig omdat ik de kids alleen beneden had gelaten. De oudste is 11 jaar en heel verantwoordelijk, zijn broertje is 5. Ik ben best trots op mijn zoons — en zeker op de oudste, dat hij het niet erg vindt om even op zijn broertje te letten. Toen ik zei dat het me speet dat ik zo lang had geslapen, antwoordde hij: “Het kan maar goed doen.” Zo zorgzaam en begripvol. Toch moet ik het evenwicht in de gaten houden — hem niet te veel belasten met opvoedkundige taken. Maar ik weet dat het goed komt.
Gisteravond een gesprekje gehad met mijn oudste over de invloed van vrienden en hoe het fout kan lopen. Ik merkte onlangs dat hij wat ongewenst taalgebruik hanteerde, meestal nadat hij contact had gehad met een bepaalde vriend.
Als maatschappelijk assistent ben ik op professioneel vlak in contact gekomen met jongeren in moeilijkheden. Ik heb mijn zoon uitgelegd wat ik deed in die job, en dat ik door mijn ervaring kennis heb van hoe dingen kunnen escaleren. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat vrienden invloed hebben, dat stoer doen je soms in de problemen werkt. Volgend schooljaar gaat hij naar het middelbaar onderwijs en helaas worden jongeren alsmaar vroeger geconfronteerd met drugs. Ook daar heb ik hem wat meer over verteld. Hij voelde zich onwennig — en dat hebben we ook zo benoemd. Ik gaf hem de boodschap van weerbaarheid mee: juist handelen vanuit je geweten, goed in je schoenen staan. Zo hartverwarmend om deze gesprekken open te kunnen voeren, met aandacht voor zijn gevoelens.
Soms is het fijn, dat opvoeden.
En na ons gesprekje samen de film van The A-Team gekeken — nostalgie met de nieuwe generatie.