Na 8 jaar een zelfstandig kinderdagverblijf te hebben uitgebaat, ben ik nu vooral toe aan rust. Eindelijk weer voelen wat er in me leeft. Door echt te voelen, voelde ik vooral pijn en moeheid. Jaja, 8 jaar stevig werken vraagt zijn tol. Maar er was meer dan dat — een andere soort pijn, een pijn die er altijd al was geweest maar waarvoor ik nu eindelijk tijd had.
Na enkele doktersbezoeken testte mijn arts me op gluten. Ja, inderdaad intolerant. Ik paste onmiddellijk mijn voeding aan en maakte een afspraak met een orthomoleculair begeleider. Hij zei dat het nog veel meer was dan enkel een intolerantie. Doordat mijn lichaam altijd al intolerant was voor gluten, had ik nu hypothyreoïdie en de ziekte van Hashimoto ontwikkeld. Hij schreef een heel aantal supplementen voor en maakte me duidelijk dat ik mijn oude eetpatroon vaarwel mocht zeggen en volledig gluten- en koolhydraatarm moest gaan eten. Een afspraak bij de endocrinoloog staat volgende week op het programma.
Ja lap, ik die toch “af en toe” graag zondigde — een ijsje hier, wat junkfood daar. Dat zit er voortaan niet meer in.
Mindset! Amai, heb ik de afgelopen weken mijn mind serieus geset. En gereset. Ik ben gestopt met de crèche — twee maanden geleden al — sinds drie weken gestopt met roken, ik heb beslist te minderen met alcohol (niet dat ik veel dronk, maar de enkele excessen begonnen er te veel aan te worden), een relatie beëindigd, en nu ook nog mijn leefpatroon aanpassen én Hashimoto.
Inderdaad, mijn leefpatroon gaat eraan. Bye bye late avondjes, bye bye late feestjes, bye bye uptempo werken. Welkom contemplatie en stilte.
Die stilte en contemplatie waren al langer aanwezig in mijn leven, maar op een heel laag pitje. Als ik geen moeder was geworden, zat ik nu ergens op een berg in een klooster. “Ja, dat zal wel!” zeggen mijn vrienden lachend, maar toch voelt het zo. Ik ben een echte levensgenieter — in die zin dat ik mijn innerlijk kind volledig loslaat. Als ik de wereld instap, dans ik uitbundig, geniet van een drankje en ben niet op mijn tong gevallen, om het zo maar te zeggen. Maar anderzijds wordt mijn innerlijk kind ook gevoed door in stilte te zitten.
Nu dus even een stapje terug. Sinds ik de kids heb, ga ik sowieso vroeg slapen — anders had ik mijn job niet kunnen uitoefenen, met die dubbele portie moeheid. Gezond eten probeerde ik ook al. Maar ‘now it’s for real’. En dat zal even wennen zijn.
Gelukkig heb ik het mindfulness programma, een traject van 8 weken dat ik twee jaar geleden volgde. Ik ben nu thuis, met het werkboek, aan het overdoen. Vandaag begin ik aan week 5. Tijdens de zitmeditatie van vandaag voelde ik de flow echt — sereen zijn, in gewaarwording van je lichaam. Voor sommigen zweverigheid, voor mij: echt voelen.
De postbode bracht… joepie… mijn supplementen! Ik moet eerlijk zeggen: sinds ik twee weken geleden stopte met de supplementen die ik zelf had samengesteld — op basis van internet, mijn Sherlock Holmes-capaciteiten en het advies van mijn huisarts — voelde ik me toch veel waziger en vermoeider. But no worries… the end is near! Of misschien ook niet — want volgens de orthomoleculair begeleider kan het even duren voor ik me weer goed voel. Mijn darmen moeten zich volledig herstellen. ‘Let the magic begin!’ Weliswaar ‘the magic of the medicine.’