Ik loop door een tunnel van neprozen en pioenen. Voor me maakt een knappe grijze vent een video van een opgedirkte oosterse barbiepop. Ik vermoed dat hij, als bekwame sugardaddy, haar geeft wat ze wil \u2014 een opvulling als energieboost voor haar nog ontluikend ego. Al moet ik eerlijk bekennen: ontluikend is niet echt het juiste woord. Eerder volgroeid en buitenproportioneel.<\/p>\n\n\n\n
Ik wacht met passeren terwijl hij haar filmt, terwijl zij charmant paradeert en zich spontaan omdraait met bijpassende pruilmond. Hij be\u00ebindigt het filmen en glimlacht verontschuldigend naar me, terwijl hij goedkeuring krijgt voor zijn sublieme filmkwaliteiten. De tunnel van bloemen laat een penetrante smaak achter. Ik haat het als die synthetische luchtverfrissers me steeds van de wijs brengen en me doen kokhalzen \u2014 al is dat binnensmonds. Na vele jaren oefenen ben ik daar ondertussen een expert in.<\/p>\n\n\n\n
Ik sla links af en kom terecht in het straatje van het populairste biercaf\u00e9 van Hasselt \u2014 waar ik mijn eerste Kriek van Lindemans dronk. Toen ik nog kon drinken zonder er lucht in mijn lijf van te ontwikkelen. Ondertussen is bier absoluut uit den boze \u2014 darmen en glutenintolerantie gaan niet samen.<\/p>\n\n\n\n
Ik passeer jonge mensen die op het terras zitten. Ze lijken allemaal op elkaar \u2014 meisjes met lang, sluik haar, jongens met een outfit identiek aan die van de meisjes. Het doet me denken aan de hippiejaren, vermengd met mijn puberjaren. Mijn ouders hun puberteit versmolten met de mijne \u2014 een misplaatste tijdscapsule lijkt het wel.<\/p>\n\n\n\n
De laatste jaren zijn er nieuwe zaakjes opgedoken in het straatbeeld. Al woon ik amper vijftien minuten hiervandaan, toch is het straatbeeld me vreemd. Enkel de gebouwen groeten me herkennend. Ik voel me thuis \u2014 en ook niet.<\/p>\n\n\n\n
Mijn stilteplekje. Het enige echt rustige plekje, in een leuk afgelegen steegje \u2014 waar ik net passeerde voordat die irritante luchtverfrisser mijn neuspapillen deed schreeuwen \u2014 is omgebouwd tot loungebar. Met, jawel, nepbloemen en een supertrendy barelement in het midden.<\/p>\n\n\n\n
Echt. Waar is mijn bankje? En de bronzen beeldjes in de nissen van het grasveld, die er stiekem stonden te blinken? Shit \u2014 vooruitgang is weer achteruitgang. Ik kon enkel de boomtoppen zien in de vallende avond en wenste hen treurend veel sterkte.<\/p>\n\n\n\n
Ik sla rechts af en zie het barretje waar ik een afspraak heb. Lust \u2014 lust naar verlangen, of “ik heb zin in iets”? De avond zal het wel uitwijzen.<\/p>\n\n\n\n
Mijn date van vanavond zit al scrollend op het terras. Ik herken hem en hij mij ook.<\/p>\n\n\n\n
“Ik neem liever naast u plaats” \u2014 en ik plof neer in een zachte fluwelen stoel. Hij is niet onaangenaam, maar ik merk al snel: zeer alledaags. De man heeft al wat meegemaakt \u2014 het ene rouwproces na het andere, en dan een ex die niet zo empathisch was. Ronduit een bitch. Onwaardig voor ons soort. Ik vrees dat we sommige vrouwen toch een cursus “waardige vrouw zijn” moeten aanbieden. Soit \u2014 de man zocht iets wat ik niet kon bieden. Een klaagmuur of gratis therapeut \u2014 die fases ben ik gelukkig gepasseerd.<\/p>\n\n\n\n
Hij vond de tien minuten wandelen van de parking naar het caf\u00e9 al te veel, leek het. Dus bood ik hem een rit naar de parking aan. Op weg naar de auto passeerden we het kokhals-tunneltje. Het deed mijn hart pijn \u2014 het ontbreken van de stilte en het grasveld. Mijn date vond de plaatsvervanger erg charmant. Ik kon enkel mompelen dat ik het niet leuk vond. Mijn geheime rustige plekje van weleer is weg. Knorrend loop ik door.<\/p>\n\n\n\n
Ik geef hem nog de tip om binnen te gluren bij Huis de Corswarem \u2014 waar ik van mijn handen een kijker maak en mijn neus tegen het venster druk om de bruin gesierde lambrisering te zien. Hij bedankt me voor de tip. Ja, Hasselt heeft het. Of toch iets \u2014 zolang de vooruitgang er geen achteruitgang van maakt.<\/p>\n\n\n\n
We stappen in de auto. Ik bereid mijn date voor op de dropoff \u2014 missie: uitstappen bij het rood-op-groen licht. Ik stop. Hij vraagt of we elkaar nog gaan zien. Ik mompel “misschien.” Hij drukt nog een kus op mijn wang terwijl ik gebaar dat hij moet haasten en voorzichtig moet oversteken.<\/p>\n\n\n\n
En weg is hij.<\/p>\n\n\n\n
Gadver. Die kus was nat. Ik wrijf snel de nattigheid met mijn schouder eraf. Wat is dat toch met die kussen? In mijn kringen geven we lange knuffels, waarbij ik me stevig tegen de ander aandruk, zo lang als het voor mij goed voelt. Bij grote mannen kruip ik soms bijna onder hun oksel, of verdwaalt mijn hoofd in hun hals \u2014 wat ik met tijden absoluut aangenaam vind. Die kussen \u2014 volgende keer toch een tactiek bedenken om die afscheidskus te omzeilen.<\/p>\n\n\n\n
De vorige date, twee dagen eerder, lukte het me wel. Met de onbewuste medewerking van de barman \u2014 die, door even te gaan plassen, mijn date liet wachten om af te rekenen \u2014 kon ik op het terras een knuffel geven en doorlopen. Strategisch hoofd weggedraaid van zijn mond. Stijaka \u2014 dikke duim voor mij.<\/p>\n\n\n\n
Die man leek niet op zijn foto’s. Of beter: de foto’s leken niet op een herkenbare man. Hoe ga ik hem nu herkennen? Hij verstopt zich op zijn foto’s. Maar toch \u2014 niet getreurd, want het was duidelijk. Ik was er gelukkig eerst en kon een tafeltje onder de verwarmers bemachtigen. Het drukke plein, met af- en aanrijdende auto’s en ziekenwagens met sirenes, maakte het me soms moeilijk om te filteren en bij mijn verhaal te blijven. Ik merkte al snel dat het toch vermoeiend was \u2014 en besliste om de volgende keer iets anders voor te stellen. Maar dan: waar dan? Een caf\u00e9 heeft muziek, pratende mensen en langslopende obers. Godverdomme \u2014 daarom blijf ik de laatste jaren gewoon thuis, met de vogels als mijn metgezellen.<\/p>\n\n\n\n
De eerste date was een aangename babbel waarbij ik helemaal mezelf was \u2014 en hij tot de conclusie kwam dat hij toch een beetje spiritueel was. Een gesprek voor herhaling vatbaar. Hij stelde voor om voor me te koken, bij hem thuis.<\/p>\n\n\n\n
Shit. Nee.<\/p>\n\n\n\n
De man had de moedige wil om voor mij te koken. Toen hij de wanhoop in mijn stem hoorde, vroeg hij wat er scheelde.<\/p>\n\n\n\n
Mijn intoleranties.<\/p>\n\n\n\n
Na een korte uitleg over wat wel en niet kon, hield hij vol. Ik gaf toe. <\/p>\n\n\n\n
Ik gaf aan het einde van de date te kennen dat ik de vonk niet voelde. Hij vond dat niet erg. Ik kreeg ook het gevoel \u2014 in retrospectief \u2014 dat hij wel iets zag zitten in een “verstandsrelatie”. Wat ik absoluut niet zie zitten. Het leek wel alsof hij met voorbedachten rade over zijn rijkdom vertelde \u2014 op het moment zelf niet zo duidelijk voor me, maar tijdens het afspelen van de dialogen van die date in mijn hoofd werd het me duidelijk.<\/p>\n\n\n\n
Ik date om mensen te leren kennen, om van die verveling af te geraken. Ik kan niet tekenen vanwege het verdwijnende gevoel in mijn vingertoppen. De laatste keer dat ik het houtskool vastnam, verknoeide ik mijn tekening. Identiteitscrisis heb ik ze omgedoopt. Mijn arm deed pijn en trilde \u2014 weer meer rouw. De laatste week is de buitentemperatuur wat aangenamer, dus hoop ik het tekenen weer op te nemen. Ook het huishouden werd te vermoeiend. En toen sloeg de verveling toe. En in verveling komen de beste idee\u00ebn: ik ga daten! Achteraf zal wel blijken of dat een goed idee was. Mijn mentor<\/a> Jan moest lachen toen hij hoorde wat de plannen waren. Bewust daten \u2014 en langzaam.<\/p>\n\n\n\n Bij de uitgebreide voorbereiding op mijn beslissing om terug te daten \u2014 en het wijze besluit om fouten uit het verleden niet meer te herhalen \u2014 heb ik me grondig laten informeren via reels. Ja, de kjongste zoon vindt het belachelijk dat ik reels op Facebook kijk. Ik voel me steeds een dinosaurus wanneer hij een spottend snuivend gebaar maakt. Maar ze helpen me, die reels. The Daddy Academy \u2014 een New Yorker met petje, ergens in de dertig \u2014 geeft absoluut de meest toegankelijke datingtips. Net als een Australisch koppel. Recht voor de raap, zonder omwegen \u2014 do’s en don’ts benoemen. Heeft mijn brein wel nodig. Praktisch, soms grof, maar steeds met humor. Ook reels van onder andere het Gottman Institute<\/a> en een grappige therapeut hebben me de laatste jaren met raad bijgestaan.<\/p>\n\n\n\n Als de kids het huis uit zijn, mag mama haar moederrol afschudden en even doen wat ze wil. Met paralysis tot 11u in bed liggen, een uurtje mediteren \u2014 of toch tot een of andere gedachtegang me ertoe aanzet om de timer voortijdig het zwijgen op te leggen. Wat yoga en oefening \u2014 blij dat mijn lijf uit zijn pijnlijke winterslaap is ontwaakt. En eten.<\/p>\n\n\n\n Om terug te komen op die dinnerdate, euh… vandaag kwam ik op die toezegging terug. Dus, om trouw aan mezelf te zijn, stuurde ik een vastberaden bericht naar de man in kwestie \u2014 gedumpt nog voor hij een fatsoenlijk voorstel had gedaan. Oef. Rust. Terug bij af. De ingetrokken toezegging werd met een lichte, gekwetste bekrompenheid beantwoord. Ik bleef wel welkom, mocht ik de gemiste kans willen herstellen. De intrekking kwam na een onophoudende, onaangename \u2014 en soms misselijkmakende \u2014 gedachtenstroom van twee dagen. Ik had me voorgenomen om niet meer naar iemands huis te gaan, of iemand bij mij thuis uit te nodigen. Pas na een heel aantal dates op neutraal terrein zal ik schoorvoetend misschien een huis of caf\u00e9 in de gemeente van de persoon in kwestie betreden. Eerder niet.<\/p>\n\n\n\n Er kwam net een bericht binnen van Breeze. Een nieuwe date is gepland \u2014 een vijftiger met prachtig haar. Vreemd hoe ik, wanneer ik een match heb en terugkijk op hun profiel, hen precies kan lezen \u2014 eens hun energie gericht wordt, voel ik hen steeds beter aan. Dus nu ook. “Casual daten” stond erbij \u2014 eerst nietszeggend, nu een waarschuwend baken. <\/p>\n\n\n\n “Wits” \u2014 ik weet dat dat bestaat. “Use your wits, my dear”.<\/p>\n\n\n\n That’s it for now.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ik loop door een tunnel van neprozen en pioenen. Voor me maakt een knappe grijze vent een video van een opgedirkte oosterse barbiepop. Ik vermoed dat hij, als bekwame sugardaddy, haar geeft wat ze wil \u2014 een opvulling als energieboost voor haar nog ontluikend ego. Al moet ik eerlijk bekennen: ontluikend is niet echt het […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-306","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/306","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=306"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/306\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":361,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/306\/revisions\/361"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=306"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=306"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=306"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}