Ze schreef een brief om mee te geven aan het vuur, of aan de wind die straks zou waaien in het volle maanlicht. Ze schreef een brief met alle haat en woede die ze voelde branden in haar hart.<\/p>\n\n\n\n
Diezelfde ochtend had ze haar favoriete trui aangedaan en haar roze kwartsoorbellen \u2014 haar hart vroeg erom. Onwetend als ze op dat moment was, trok ze de wereld in om haar zonen naar hun dagelijkse bestemmingen te brengen. Ze voelde zich rot. Al enkele weken voelde ze het branden in haar cellen \u2014 en sinds een paar dagen liet de slijtage in haar wervel ook van zich horen. Of beter: voelen. Tijdens het autorijden bezorgde het haar stekende pijnen.<\/p>\n\n\n\n
Ze kreeg een voetreflexmassage van een vriendin. De vorige keer had ze ervaren hoe die massage haar geaard liet voelen. Dat had ze nodig \u2014 om de zwarte stukken die boven kwamen drijven te kunnen verteren. En nu voelde ze die zwarte stukken opnieuw, meer dan aanwezig.<\/p>\n\n\n\n
De haat moest uit haar lijf \u2014 dat besefte ze. Ze wist dat het moest doorstromen, maar ze bevond zich in zo’n ongelooflijke haat. Haat naar hem. Elke dag werd die enkel groter. Haar draak groeide en brandde in haar lichaam \u2014 eerst de cellen op haar rug, daarna haar dierbare hart. Verteerd door de vlammen.<\/p>\n\n\n\n
Misschien moest ze zich overgeven aan het vuur. Misschien konden haar woorden haar het besef brengen om haar draak eindelijk echt te voelen. Naar buiten mag ze \u2014 niet langer opgesloten. Zo lang werd de draak verborgen gehouden in de kerkers van ons, vrouwen. En dat doet ze nu. Moeder Aarde, die zo goed voor ons zorgt, die onze pijnen draagt \u2014 spuwt en schreeuwt.<\/p>\n\n\n\n
En nog steeds gaat de wereld door. Woorden, daden, misdaden tegen vrouwen en kinderen. Hoe hard en hoe lang moeten we nog schreeuwen?<\/p>\n\n\n\n
De wind stak op. De kraaien krasten hun onheilsroep. De maan bloedde.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ze schreef een brief om mee te geven aan het vuur, of aan de wind die straks zou waaien in het volle maanlicht. Ze schreef een brief met alle haat en woede die ze voelde branden in haar hart. Diezelfde ochtend had ze haar favoriete trui aangedaan en haar roze kwartsoorbellen \u2014 haar hart vroeg […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":281,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-278","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/278","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=278"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/278\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":279,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/278\/revisions\/279"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/281"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=278"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=278"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=278"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}