Het is al november. Nog altijd probeer ik in het nu te blijven, terwijl we werken aan de vorm van mijn nieuwe uitdaging.. Contacten leggen, ondersteunende woorden ontvangen.<\/p>\n\n\n\n
Zoveel nieuwe dingen op mijn pad, zoveel nieuwe mensen. Mijn pad van geduldig zijn en mijn best doen. Dingen en mensen die ik niet verwacht had, maar die meer dan welkom zijn.<\/p>\n\n\n\n
De gelijkmoedigheid die ik ervaarde, komt en gaat. En soms forceer ik haar \u2014 door geen ruimte te willen geven aan bepaalde gedachten, door niet te willen voelen. Ik doe het nog steeds: wegduwen. Want als ik echt ga voelen, zit er pijn. Een pijn die ik al zoveel gevoeld heb en liever niet meer voel. Pijn van mijn hart, pijn van mijn ziel. De pijn van het alleen zijn.<\/p>\n\n\n\n
Opnieuw iemand die me zei dat ik veel alleen heb moeten dragen. Maar dan vraag ik me af: waar kan ik het dan veilig delen? Ik vermoed dat een van die onverwachte mensen het samen met mij, in veiligheid, kan laten voelen. Een plek waar mijn pijn welkom is, een getuige met warme handen.<\/p>\n\n\n\n
En dan mijn voelen in relaties. Een klik voelen, een sprankje hoop \u2014 maar weten dat de tijd niet rijp is, dat dingen eerst voor mezelf welkom moeten zijn. En dan dat gevoel van afwijzing, die stekende pijn van niet goed genoeg zijn, van de andere eerst. Klein ukkie Inge die niet wordt gezien. Ze is zo braaf \u2014 maar wat dan? Geen knuffels, geen aandacht, geen waardering. Te klein, te meisje, te flauw.<\/p>\n\n\n\n
En ik gebruik hetzelfde voor hen \u2014 mijn kids. Maar zij prikken er dwars doorheen: “Mama, ik heb een knuffel nodig.” Dingen die ik zelf niet kan zeggen. Niet kan vragen.<\/p>\n\n\n\n
En dan als nachtelijke snack: banaan met chocolade. Ik moet meer eten overdag. Binnenkort een nieuwe routine aanleren \u2014 want deze heeft waarschijnlijk een nieuwe job.<\/p>\n\n\n\n
En soms wou ik dat ik het beter kon verwoorden \u2014 die netwerken van gedachten, die verbindingen in mijn systeem, in het systeem van mijn voorouders. De onverwerkte dingen die in mij worden tentoongespreid zonder dat ik erbij kan, maar toch zo aanwezig. Het is er, het ligt op het puntje van mijn tong. Soms heb ik het \u2014 maar dan is het weer weg.<\/p>\n\n\n\n
De schaduwkant zien voor wat ze is. Is ze van mij? Of komt ze van vroeger, van ginds, van toen er niet over gesproken mocht worden? En nu nog niet \u2014 alles in de doofpot, alles toedekken met fatsoen. Hoe zijn wij vrouwen toch toegedekt geworden. Sussende woorden: “Het is niet zo erg.” “Het gaat wel over.”<\/p>\n\n\n\n
En neen! Soms gaat het niet over. Soms moet het eruit!<\/p>\n\n\n\n
En dan die mannen die denken dat ze me kunnen sussen voor hun eigen vertier. Me paaien, me bewonderen \u2014 om me dan te gebruiken. For own use, at disposal, of zoiets. Denken dat ze het recht hebben om me aan te spreken, om me te betasten, om hun eigen behoeftes bij mij te deponeren. Want ja, waarvoor dient zo’n schoon meiske? Klootzakken, rotzakken, hou uw poten thuis. De volgende keer ga je eraan!<\/p>\n\n\n\n
En oei \u2014 waar kwam dat vandaag?!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Het is al november. Nog altijd probeer ik in het nu te blijven, terwijl we werken aan de vorm van mijn nieuwe uitdaging.. Contacten leggen, ondersteunende woorden ontvangen. Zoveel nieuwe dingen op mijn pad, zoveel nieuwe mensen. Mijn pad van geduldig zijn en mijn best doen. Dingen en mensen die ik niet verwacht had, maar […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-164","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/164","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=164"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/164\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":165,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/164\/revisions\/165"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=164"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=164"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/inamukta.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=164"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}